قبلا جان من کف پایم بود. خیلی‌ که عصبانی‌ می شدم می رسید به زانو‌هایم. هیچ وقت نمی‌فهمیدم کسانی که می گفتند جانشان به لبشان رسیده دقیقا چه حسی دارند.

بعد ها عصبانی‌ که می شدم جانم به معده‌ام می رسید٬ به ریه‌هایم می رسید و گاهی به قلبم که هنوز هم گاه گداری تیر عمیقی می‌کشد.

همه مشکلات را انگار که بریزند در مخلوط کن و به زور در حلقم بریزند، جانم را به لبم رساند.

حالا دیگر باید گوشزد کنم! بعد از هر چه که به من خورانده شد، هرجور که رقصانیده شدم و هر سازی که برایم زده شد، جانم از لبم گذشته و به چشمانم رسیده است... فقط کمی دیگر باقی‌ مانده تا از ابروهایم بگذرد و تمام بشوم.

جایی‌ هست که به آن می گویم پاتوق. جایی‌، کافه‌ای نه خیلی‌ خلوت که حسّ تنهایی‌ کنی‌ نه آنقدر شلوغ که کلافه بشوی. زیاد می روم آنجا. چایی، قهو ای‌، شاید ...

حس بیگانگی عجیبی‌ دست می دهد به من، با همه کسانی‌ که هستند اینجا. مثل من که دیگر شدم عضوی از صندلی‌ کافه، و فنجانی که شده عضوی از من. بهت و غریبگی در تک تک چهره‌ها پیداست. و من غرق در این اندیشه که، دقیقا چه نکته مشترکی می تواند بین این آدم‌ها و من وجود داشته باشد، که این موقع روز، این ساعت، آن‌ها را به اینجا بکشاند؟

شاید هیچی‌ !

ناگهان اتفاق جالبی‌ می‌افتد. ترانه ای آشنا از لپ تاپِ صاحب کافه پخش می شود. همه در حالی‌ که توجهی‌ به اطراف ندارند و سرشان به کارشان است پایشان را با ریتمی ثابت تکان می دهند. همه!

شاید این تنها وجه اشتراک است میان ما!

فکر که می‌کنم به جایی‌ نمی رسم، وقتی‌ به جایی‌ نمی رسم عصبانی‌ می شوم، وقتی‌ عصبانی‌ می شوم سرم درد می‌گیرد، سرم که درد می‌گیرد روی زمین می نشینم و سرم را محکم فشار می دهم. شاید هم قرص بخورم، یواشکی. قرص که می خورم دلم چای می‌خواهد، چای که می ریزم دلم سیگار می‌خواهد. سیگار ندارم پس غمگین می شوم. غمگین که می شوم یاد تو می ا‌فتم. یاد تو که می‌کنم دلم می‌خواهد باشی‌ در کنارم. وقتی‌ باشی‌ نه فکری، نه عصبانیتی، نه سر دردی، نه قرصی، نه غمی...

ولی‌ نیستی‌... دلم تنگ می شود، دلتنگ که می شوم گوشی را بر می دارم که به تو زنگ بزنم. اما... دلم نمی‌خواهد. یادم می آید که با تو قهرم. دلم می‌گیرد. دلم که بگیرد باز غمگین می شوم. غمگین که می شوم بغض می‌کنم. بغض که می‌کنم آشک‌هایم آرام آرام می‌ریزند. گریه که می‌کنم چشمم ورم می‌کند. چشمم را می‌بندم. خسته می شوم و خوابم می برد. راحت نمی‌خوابم چون فکرم مشغول است، سرم درد می‌کند و چشمم می سوزد! فکرم که مشغول باشد باز هم خواب بد می بینم. یا وحشتناک یا عصبی کننده. بلند که بشوم باز هم سر درد دارم! اینجوری که بشود دیگر به سر سردم محل نمی دهم. حوصله‌ام سر می رود. سر که برود کتاب می‌خوانم. هوا را از من بگیر، خنده ات را نه! این کتاب را دوست دارم. وقتی‌ بخوانمش یاد تو می ا‌فتم. بیشتر یاد روزی که برایم خریدی اش. یاد کتاب فروشی کوچک محله ی شما و اتوبوس سواری طولانی من برای رسیدن به پاتوقمان. کافه ای مثل گلستان!

آرام می گیرم. اما هنوز با تو قهرم. قهر که باشم زنگ نمی زنم به تو. قهر هستم اما تو هم زنگ نمی زنی به من. دلگیر می شوم. دلگیر که بشوم می نویسم. خیلی‌ چیز‌ها می نویسم. این دفعه با رنگ آبی‌ می نویسم*. از نوشتن خسته می شوم. خسته که بشوم دلم نمی‌خواهد درس بخوانم. دلم می‌خواهد بروم جایی. قدمی‌ بزنم. شاید... کمی‌ فکر بکنم.

پی نوشت ۱ - یک روز نه چندان مفید.

پی نوشت ۲ - رنگ نوشته ی این دفعه من از عمد آبی‌ است. اما نوشته‌های دیگرم مهم نیست که چه رنگی‌ باشند. این را محض اطلاع تو می گویم.

یادم تو را فراموش! دیدی گفتم بالاخره تمام می شوی؟ می دانستم بازنده هستی‌. اگر زمان به جلو برود، تو هم چه بخواهی و چه نخواهی می روی.

خیلی‌ به من سخت گرفته بودی. خیلی‌ اذیت شدم. اما می دانستم که تمام می شوی! می دانستم که هرچقدر هم طولانی‌ به نظر برسی تمام شدنی هستی. مثل شب که بر روز چیره می شود و مثل خورشید که جای ماه را می‌گیرد! حالا چه بخواهی و چه نه، باید بروی و دیگری جای تو را می گیرد.

آرزوهای بسیاری دارم بعد از تو. امید دارم که به تمام آنها برسم. حالا که تو تا دقایقی دیگر از اینجا می روی خیالم راحت تر است. آسوده تر می خوابم و با لبخندی بر لب بیدار خواهم شد. دیگر گریه نخواهم کرد مگر از سر شادمانی. کابوس و بی‌‌خوابی ممنوع! همان کاری را انجام خواهم داد که به آن ایمان دارم. پس بدرود!

باری ۳۶۵ روز با هم بودیم و دل‌ خوشی‌ از تو ندارم! اما سرت خوش! خدانگهدار ۱۳۸۹!

مرا ببخش...

ببخش که فراموشت کرده بودم. که همیشه آخرین نفر هستی‌ که یادش می‌افتم. اقرار می‌کنم که حتی گاهی یادت هم نمی افتم! نمی دانم تو را کجا جا گذاشته ام.

مرا ببخش دوست من. یک سال دیگر هم گذشت و حالا دیگر برای خودت بزرگ شده ای‌. می‌دانم سخت بود این سالهای اخیر. صبر کردنت همیشه برایم چیزی جز تعجب نبود!

مرا ببخش که باز هم دستانم خالیست. باور کن دلم می‌خواست برایت هدیه ای‌ بگیرم. اما فراموش کردم. حتی لحظه ای‌ که آمدم از پسرک گٔل فروش سر چهارراه برایت شاخه گلی‌ بگیرم، دیدم جیبم خالی خالیست.

همیشه، هر سال، این موقع، باران می بارد. باران که می بارد روی صورتم، هر جوری که باشد یادت می افتم. انگار حقیقت دارد آن قصهٔ قدیمی‌٬ که شب تولدت هم بارانی بود. می‌دانم از هر فصلی بیشتر باریده ای. اما بدان تو فصل دیگری هستی! بارش تو جور دیگری است.

می پرسم: مگر نه اینکه تو همان شکوفه‌های درخت سیب و گیلاس و نغمهٔ بهاری؟

می گویی: نه! من آخرین ذرات برفم و آب میشوم و در زمین فرو میروم! من مرثیه زمستانم.

مرا ببخش که به فکرت نیستم. برایت کاری نمی کنم. تنهایت می گذارم و اذیت می شوی. برای همهٔ کابوس‌هایی‌ که می بینی‌. برای تمام لحظه‌های سختی که لایقش نبودی. برای تمام شعر‌های غم انگیزی که می‌نویسی و تمام ترانه‌های سوزناکی که گوش می دهی...

تو پایان زمستان و آغاز بهاری. ‌ای خودِ تنهای من! مرا ببخش که از بدو تولدت با تو بودم اما فراموشت کردم...! 

تولدت مبارک...

دلتنگ می شوم. وقتی‌ فراموش می شوم خیلی‌ دلتنگ می شوم. وقتی‌ می بینم آدم ها کور می شوند و نمی‌بینند و یا کر می شوند و نمی شنوند دلم تنگ می شود. وقتی‌ می بینم مرا در فراموشی گذاشته اند و رفته‌اند دلم می‌گیرد. دلم می‌گیرد از آدم‌های غریبه ای که ادعادی رفاقت می کنند و در کمال ناباوری جز شکستن دل‌ کار دیگری بلد نیستند...

دلم خوش است به همین شب بیداری‌ها که آن هم پایان می‌گیرد و من باز دلتنگ می شوم! قلبم فشرده می شود و در انتظاری که می کشم از چشمم  بیرون می زند!!

نگذار فراموش بشوم... می‌دانم تو فراموشم نمی کنی‌... نگذار دلتنگ بشوم...

توان بستن پلک‌هایم را ندارم، برای رسیدن به یک آرامش کوتاه! برای دیدن یک رویای زودگذر و ناکام! چه برسد به اینکه بتوانم دستی‌ دراز کنم و پنجره ای را باز کنم. حتی دیگر نمی توانم صدای کوفتن قطرات باران به شیشه‌های غبار آلوده را بشنوم.

اگر می‌توانستم پلکی بزنم، شاید گونه ام از اشک یخ زده ای تر می شد و گرمایش به گلویم چنگی می انداخت و بغض را مثل یک تنگ بلور می شکست. آنوقت شاید قندیل‌های کرختی از من می افتاد و می شکست و من قدمی‌ برمی داشتم و دستی‌ دراز می‌کردم و پنجره را می گشودم. آنگاه بادی می‌وزید و مرا با خود می‌برد تا بالا‌ترین شاخه ی یک کاج پیر و بارانی می زد بر تنم و تازه می شدم از این خواب آلودگی‌. سیراب می شدم از این تشنگی. رها می شدم مثل بادکنک قرمز دختر بچه ی همسایه٬ پر می زدم مثل قاصدکی چرخان٬ می رفتم از این اتاق خالی‌...

شاید می شد اگر خسته نبودم... اگر می شد فقط پلکی می زدم....

دلم می‌خواهد دنیایم همین اتاق باشد. هیچ کس نباشد. فقط خودم باشم. گاهی اگر تنها شدم به سمت آیینه بروم و لبخندی بزنم به خودم. می‌دانم تنها کسی‌ که از ته دل‌ و بی‌ دوز و‌ کلک به من لبخند می زند همان خودم هستم در قاب آیبنه. و گاهی که دلتنگ شدم پنجره را باز کنم و نسیم سردی بوزد و برای لحظه ای فکرم را ببرد به آن دور دست ها.

نشسته‌ام کف اتاق. زانوهایم را بغل کردم. و گاهی فکر می‌کنم. ناگهان حسی در دل من می جوشد و می‌‌آید بالا و بالاتر. می‌رسد به سرم. سرم تیر می کشد و یک دفعه خوب می شود. سپس چشمانم می سوزند و چیک چیک اشک هایم سرازیر می شوند. باز به فکر فرو می روم، گریه از یادم می رود. عصبانی‌ می شوم و باز همان حسّ به من دست می دهد. سرم را میان دستانم می گیرم و فشار می دهم. بغضم را قورت می دهم هر چند فایده ای ندارد.

نه! در نزنید. صدایم نکنید. من نمی‌‌آیم. نمی خواهم. من می ترسم. بگذارید دنیای من همین اتاق کوچک باشد. بگذارید با عروسک‌هایم هم صحبت بشوم. بگذارید در آغوش تخت خوابم بخوابم. نه! من از دنیای بیرون از پنجره می ترسم. از همه می ترسم. از آدم‌هایی‌ که ادعا می کنند به من علاقه مند هستند و از آدم‌هایی‌ که می‌دانم واقعا مرا دوست دارند و حتی از آدم‌هایی‌ که بی‌ اعتنا از کنار من رد می شوند. از شب می ترسم. از روز هم می ترسم. دلم می‌خواهد خورشید، لامپ زرد اتاقم باشد و مهتاب چراغ خواب کوچکم و ستاره‌ها نور‌های پراکنده و ریزی که از لا به لای پرده عبور می کنند. دلم می‌خواهد باران، اشک‌هایم باشد و دریا در همان لیوان آب. دلم می‌خواهد با خودم چای بنوشم و شعر بگویم.

تنهایم بگذارید.

در آن لحظه که عطر شمعدانی ها،
به هنگام غروب آفتاب در کوچه‌ها پیچید،
تو را با چشم‌های خیس خود دیدم.

درون رویش مهتاب، همان ساعت که فریاد خدا از آن منار دور،
مرا سوی عدم، عرفان٬ صدا می کرد،
تو را با قلب پر درد خودم دیدم.

دلم تنگ است و‌ نقش تو،
درون دست من پیداست.
دلم تنگ است ولی‌‌ ای کاش،
خیال گرم تو در باغ شب آرام و خوش باشد...

نمیدانم. یا شاید بهتر است بگویم دقیقش را نمیدانم. فکر می‌کنم این روزها به معنی‌ کلمات. اما واقعا معنی‌ کلمات را کجا باید جستجو کرد؟

من و تو، رو به روی هم، به فاصله ی کمتر از یک متر نشسته ایم. چای می نوشیم و حرف می‌زنیم و حرف و حرف و حرف. عصبانی‌ می‌شویم، می خندیم، و گاهی سکوت می‌کنیم.

به تو که خیره می شوم می بینم از هم دوریم، خیلی‌ دور. حتی با این فاصله ی نیم متری. فاصله بین من و تو یک دنیاست. یک فاصلهٔ طولانی‌ که بین آن پر شده از خاطره ها و آدمها و... حالا چگونه به تو نزدیک بشوم؟ چگونه با این همه خاطره برخورد کنم؟ چگونه در مسیر این فاصله تا تو، این همه دردسر را و این همه آدم را تحمل کنم و آن پتکی را که می زنند بر سر من برای گذشته؟

گذشته ای که مرا با چنگ و دندان از آن دور می کنند... با زور! انگار که آن گذشته آنقدر ارزش دارد و آنقدر قوی است که می ترسند از آن. همینطور هم هست. می ترسند از اقتدار گذشته ی من و تو. می ترسند حرف انیشتین درست از آب در بیاید و من به سمت تو - گذشته - با فراق بال پرواز کنم!! حق هم دارند که بترسند خوب!

نه! نمی‌شود.. شاید هم بشود، آخر دیگر جانی ندارم، نیرو و توان هم نه. چه می شود کرد؟ نمی دانم. دقیقش را نه.